باز دوباره باز دوباره، میباره نور و ستاره ،میخونه قناری شهر ، دوباره فصل بهاره ، آسمون ابراتو بردار، ماه تو شبات نگه دار، فصل آزادی رسیده ، غصه ها خدا نگه دار ، اومدی دنیامو ساختی ، شهر غصه هامو ساختی ، آهای ای شب و سیاهی ، تو قمار عشق تو باختی ، من و از خودم گرفتی ، جای دل بت خونه ساختی ، دیدی حالا که چطوری ، زدی بتها رو شکستی ، شوق بارونی چشمام ، من و از خودم رها کن ، من و از ثانیه های ، بیصدائیم جدا کن ، که به فریاد سکوتم ، بشکنم در قفس رو ...

"""""""" تا ببینم توی رویا ...... با تو هم صدا شدن رو """"""""

ماه من باش، ماه من باش و به این کلبه ی تاریک بتاب ،فرحی در راه است ، که رخش ماه نشان ، جسمش از جنس بلور ، صورتش نورانی ، چون شقایق خوش بوو، فرحی در راه است ، کوله بارش همه عشق ، توشه اش یک گل سرخ ، که در آن چشمه ی جوشان محبت جاریست ، تنش از هرچه پری زیبا تر ، نامش از نام خدا ، روحش از پستی و زشتی..جدا، فرحی در راه است ، که نگاهش همه مهر ، گیسش از جنس طلا ، لبش افروخته چون آتش و خون ، سرخ و بی تاب و زَلال، روی گلبرگ گلش ، همه آیات محبت و وفا ، همه از نور خدا ، همه از نور خدا ، ماه من باش و همین امشب و تا صبح بتاب ، که مبادا فرحم راه به بیراهِ رود ، دل من بی تاب است ، و وجودم سرشار ، همه از شوق وصال ، و امیدم همه او ، تا به آن ساقر چشمش نگهم افتد و دل ، از شراب و قدحش سیر به پیمانه زند ، ماه من باش و بتاب ، یاری ام کن ، که امشب لب من ، روی لعلِ لب آن ماه صفت بوسه زند .

"""""""" ماه من باش و بتاب """"""""  

فصلی به سر رسید و رنگی دگر کشید ، عمری فغان شد و وقتی دگر رسید ، در آشیان کهنه و بی رنگ این دلم ، نقاشه ای نشست و رنگی دگر کشید ، پاییز با برگ های زرد خویش ، رختی بهم زد و از کلبه پر کشید ، حیاط آب باران بهاره دید ، گلها شکوفه کرد و تا آسمان رسید ، شب ارغوانی و دل پر ستاره شد ، گوییا در شبم آفتابی  دگر دمید ، خاک از پس لحظه های من گم شد ، گوییا ز یوسفم پیراهنی دگر رسید ، ترکم مکن تنهایی شبهای تیره ام ، گوییا ز این تنان یک تن به من رسید .

 """" نازنینان و پرییان و محبان بشنوید """"

"سیاوش خاطره گشت و این قصه سر رسید"

عشقم کشیده قافیه ها را رها کنم.... یک ساختار تازه خودم "اخترا" کنم! .... آری، همین! درست دیدید! اخترا! ... عین اش پرید تا غلط نابجا کنم! ... من خسته ام، غزل تکیده از گلایه ام ... وقتی که قالبم تکیده چرا کنم... خود را اسیر وزن و نگهبان قافیه؟ ... اصلا چرا به صفِ ردیف ، اقتدا کنم؟ ... باید برای اینکه بفهمند خسته ام ... امشب تمام سابقه ام را رها کنم! ... از تیر و بهمن و غم ِ خرداد، خسته ام ... در جمع شاعران ز چه فکر بقا کنم؟! ... فردا همینکه این غزلم پخش می شود ... باید تمام قافیه ها را سوا کنم! ... اینجا کسی به فکر من و خلوتم که نیست! ... شاعر شدم که قافیه را جا بجا کنم! ...در ساختار و قالب و سبک و ردیف و وزن ... تا آخرین دقیقه ی شعرم شنا کنم!

"""" بیخود به نقد بنده نپرداز منتقد! .... تصمیم دارم از همه خود را جدا کنم!!! """"

من نه اسرار سخن در دل تاریک شبم،و نه آهنگ و نوایی که تو را سوی سما اوج کشم، من نه آزرده دلم کز قلمم اشک چکد،و نه آن مرد پریشان سخنم کز سخنم کشک چکد، من هوای دل خویشم نه هوای هوسم،شوق وصل است در این فصل درون نفسم... 

"""""من به پیمانه ی ساقی رخ یار م پیداست.....گوئیا این دل من نه به شراب از رخ یارم شیداست"""""

من تمام هستي ام را در نبـــــرد با سرنــــوشت ، در تهاجم با زمــــان آتش زدم کشتم ،من بهــــار عشق را ديدم ولـــــي باور نکردم ، يک کلام در جزوهايم هيچ ننوشتم .... من ز مقصدها پي مقصودهـــــاي پوچ افتادم ، تا تمام خوبها رفتند و خوبي ماند در يــــادم ، من به عشق منتظر بودن همه صبر و قرارم رفت ، بهارم رفت عشقم مــُـــــــــــــرد

يـــــــارم رفــــت ...

چرا نوای قلب من ، مرا به خاك مي كشد ، وضوي نيمه مانده ام ، سجده ی ناب مي كشد ، چرا غمم مرا به تب ، تبم بخواب مي كشد ، كفن به تن نموده ام ، تنم شراب مي كشد ، سليم خون چشيده ام ، مرا شراب تن چه سود ، كه نا گهم نگه به غم ، حرير شاد مي كشد ، صبا به شب ، شب از تو روز ، چرا چكاوك دلم ، چنين حوار مي كشد ، شميم عشق ميرسد ، بگو كه يار من كجاست ، چرا بجاي وصل يار ، مدام خوار مي رسد ، دگر تنم خميده شد ، زاين گران انتظار ، حضور خسته ام مرا ، بخواب ناز مي كشد .

     """""" از این .. خواب خسته ام ، از این شراب خسته ام """"""

       """""""" چرا که یار در رهم ، نقش سراب می کشد """""""" 

رسید مژده که آمد بهار و سبزه دمید ........... وظیفه گر برسد مصرفش مٍی است و نبید

صفیر مرغ برآمد بط شراب کجاست ................. فغان فتاد به بلبل نقاب گل که کشید

ز میوه های بهشتی چه ذوق دریابد ................ هرآنکه سیب زنخدان شاهدی نگزید

مکن ز غصه شکایت که در طریق ادب ........... به راحتی نرسید آنکه زحمتی نکشید

ز روی ساقی مهوش گلی بچین امروز .......... که گرد عارض بستان خط بنفشه دمید

چنان کرشمه ساقی دلم ز دست ببرد ... که با کسی دگرم نیست برگ گفت و شنید

من این مرقع رنگین چو گل بخواهم سوخت ... که پیر باده فروشش به جرعه ای نخرید

 """""" بهار می گذرد داد گسترا دریاب ........ که رفت موسم و حافظ هنوز می نچشید """"""

نمیدانستم این دنیا چنین بی حاصل و سرد است . که حتی شوق گلهای شقایق را درونش منجمد کردست . نمی دانستم از عشقی که در این عالمش جاریست بجز حرف جدایی اش همش کشک است . خدا را شکر رفتیم و نماندیم تا ببینیم این اذالت را . حضور سرد و تاریک جهالت را . شقایق مرد و من رفتم و از این رفتنم بس قصه ها جاریست . شقایق مرد و شوق زندگی در این جهان باقیست . ولی عشقی دگر شاید به روزی بال و پر گیرد و من از عاشقان خاکیش تا آسمان آبیش شوری دگر گیرم و بازایم به آنجایی که از آن آمدم روزی .

""""""شقایق مرد و من مردم ولی این زندگی باقیست """"""

کاش می شد چشم من چیزی به نام اشک داشت ، تا به هنگام جدایی با دل من یار بود ، کاش لبها قطعه بیتی یاد داشت ، تا به ساز غم من همراه بود ، کاش فرهادی دگر بر می خواست ، تا که شیرینی دگر را یار بود .

"""""""""" کاش در گوشه ای از سینه ی تو ...... قلب ویرانه ی من را جا بود """"""""""  

فریاد نزن ، اینجا کسی نمی شنود ، اشک نریز ، اینجا کسی نمیبیند ، کسی نگفت چرا تنهایی ، اینجا کسی تنهاییت را ، نمی فهمد ، خانه ات کجاست ، کاشانه ای داری ؟  اینجا کسی ویرانیت را نمی داند ، چرا در خاک میغلتی ، چرا خونابه می گریی ؟ بدان اینجا کسی دستان سردت را، نمی گیرد ، اینک ای کودک غزه ، به سرخی چشمانت ، به سردی دستانت و به خشکی لبانت ، سوگند که سکوت را خواهم شکست و رخت شرمساری خواهم کند . به یاریت می آیم ، و به خون خواهی تمام دلدادگانت فریاد خواهم زد، تابیدار کنم، آن بخواب رفتگان و ذلت پذیرفتگان را . تنهایت نخواهم گذاشت . لااقل در قلبم ، و تو را خواهم خواند در واژه واژه ی هر بیتم.

"""""""" کودک غزه .... تنهایت نخواهم گذاشت """"""""

"""""""""" تنهایت نخواهم گذاشت """"""""""

نفرین ابد بر تو و آن ساقی چشمت ، دُردی کِش خُم خانه ی تزویر و ریا بود ، پرورده ی مریم هم اگر چشم تو می دید ، عیسی دگر می شد و غافل ز خدا بود ،نفرین ابد بر تو که از پیکر عمرم ، نیمی که رئان داشت جدا کردی و رفتی ، نفرین ابد بر تو که این شمع سحر را ، در رهگذر باد رها کردی و رفتی ، نفرین به ستایشگرت از روز ازل باد ، کین گونه تو را غره به زیبایی خود کرد ، پوشیده ز خاک آیینه ی حسن تو گردد ، کین گونه تو را مست ز شیدایی خود کرد ، این بود وفاداری و این بود محبت ؟ ای کاش نخستین سخنت رنگ هوس داشت ، ای کاش که آن محفل دلساده فریبت ، بر سر در دلخانه ی خود نقش هوس داشت ، دیوانه برو ور نه چنان سخت ببوسم ، لبهای گلستان صفتت کز سخن افتی ، دیوانه برو ور نه چنان سخت خروشم ، تا گریه کنان آیی و در پای من افتی ، دیوانه برو تا نزدم چنگ به گیست ، صورت گر تو زحمت بسیار کشیدست .

"""""""" تا نقش تو را با همه نیرنگ بصد رنگ ، چون صورت بی روح به دیوار کشیدست """"""""

به تو تبریک میگم ، که به تو باختمُ، زیر پا له کردم ، دل خودساختمُ ، به تو تبریک میگم ، که دلم پیش تو بود ،که تموم زندگیم ، توی آتیش تو بود ، مگه چی خواستم ازت، بجز عاشق بودن ،که چشام برای تو آینه ی دق بودن ، به کدوم مقصودت،نرسیدی از دلم ،به تو تبریک میگم که بیخودی ، توی زرق و برق دنیا گم شدی ،به تو تبریک میگم گم شدنُ ، گل گلخونه ی مردم شدنُ ، دلی غمگین تر از ، دل من هم مگه هست ، تو نشون من بده ،دل غمگین مگه هست ؟ ، تو صدای قلبمُ نشنیدی ای وای ، مُردم از چشمای تو ، دیگه از من چی می خوای ؟ ، به تو تبریک میگم به تسلای دلم ، که دل سنگیتُ ، بزاری جای دلم ،این منم از دنیا ، رونده و وامونده ، این منم که هر چیزو پای تو سوزونده .

""" به تو تبریک میگم که بی خودی ، توی زرق و برق دنیا گم شدی """ 

 """"" به تو تبریک میگم گم شدنُ ، گل گلخونه ی مردم شدنُ """""

از ياد خواهي برد مي دانم ، و من از ديدگان سرد تو يك روز ، مي خوانم سرود تلخ و غمگين خداحافظ ، مرا از ياد خواهي برد و از يادم نخواهي رفت ،من اين را خوب مي دانم ، كه روزی هم مرا از خويش خواهي راند ، و قلبت را ، كه روز ي آشيانه گرم عشقم بود ،خواهي برد ، تو از يادم نخواهي رفت ، و چشمان تو هر شب آسمان تيره ي احساس من را نور مي پاشد ،و من با خاطراتت زنده خواهم بود ، چه غمگينم از اين رفتن ، و از اين روزهاي سرد تنهايي چه بيزارم .

"""""""" مرا از ياد خواهي برد مي دانم ... ، و مي داني كه از يادم نخواهي رفت """"""""

"""""""" دست نقاش تو ، دل تاریک مرا رنگ نزد """"""""

ساعتی با من باش ، تا بهر لحظه از این بودن تو ، مصرعی ساز کنم ، لحظه ای صبر برایم کافیست تا بهر قافیه اش ، عکس چشمان تو را کار کنم ، لحظه ای با من باش ، قدرت واژه ی آمیخته در سینه ی تو سنگین است ، و من اینجا اکنون جام مستانگیم لبریز است ، لحظه ای تاب بکن ، طاقت دوری تو در من نیست ، فرصتی با من باش ، تا به آن دم نفسی تازه کنم ، تیغ تقدیر اگر رشته ی وصلت ببرید ، من به امید وصالت رمقی تازه کنم .

"" ای زمان از نفست ثانیه ها پرداخته ، شوق دیدار تو در جوهر خشک قلمم ، قافیه ها را ساخته ""   

شفق چشم تو احضار نیازم می کرد ، تب لب سوز وجودت ... بی نیازم می کرد ، رخ رخساره ی مجنون کش تو در هر دم ، جان ز تن برد و همی سرد و زوالم می کرد ، تو افق بودی من در همه  زیبایی تو ، روح تنهای تنم مست و ملالم می کرد . 

""""""""کشف تفسیر تو در مکتب عشق ، محو در خلقت آن جل جلالم می کرد .""""""""   

"""""" تو افق بودی من ، شوق دیدار تو در آن شب سرد """"""

نيمه‌شب بود و ... غمي تازه نفس ،ره خوابم زد و... ماندم بيدار ، ريخت از پرتو لرزنده شمع ، سايه‌ي دسته گلي بر ديوار ، همه گل بود... ولي روح نداشت! ، سايه‌اي مضطرب و لرزان بود... ،چهره‌اي سرد و غم‌انگيز و... سياه ، گوئيا مرده‌ي سرگردان بود ،شمع خاموش شد از تندي باد ، اثر از سايه به ديوار نماند ،كس نپرسيد: كجا رفت؟  كه بود؟ ، كه دمي چند در اينجا گذراند! ، اين منم خسته در اين كلبه‌ي تنگ ، جسم درمانده‌ام از روح جداست .

""""""" من اگر سايه‌ي خويشم يا رب... ، روح آواره‌ي من كيست؟ كجاست؟ """""""

تو به من خندیدی ، و نمی دانستی ... ، من به چه دلهره از باغچه ی همسایه ، سیب را دزدیدم ، باغبان در پی من تند دوید ، سیب را دست تو دید ، غضب آلوده به من کرد نگاه ، سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک ، و تو رفتی و هنوز ... ، سالهاست که در گوش من آرام آرام ، خش خش گام تو تکرار کنان ، می دهد آزارم ... 

"""""""و من اندیشه کنان غرق در این پندارم """"""

"""""""""" که چرا  ،خانه ی کوچک ما ، سیب نداشت """"""""""

شبي از پشت يك تنهايي نمناك و باراني ، تو را با لهجه ي گلهاي نيلوفر صدا كردم ، تمام شب براي با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهايت دعا كردم ،پس از يك جستجوي نقره اي در كوچه هاي آبي احساس ،تو را از بين گلهايي كه در تنهاييم روئيد با حسرت جدا كردم ، و تو در پاسخ آبي‌ترين موج تمناي دلم گفتي:،"دلم حيران و سرگردان چشماني ست رويايي...، ومن تنها براي ديدن زيبايي آن چشم ...،تو را در دشتي از تنهايي و حسرت رها كردم " ، همين بود آخرين حرفت ، و من بعد از عبور تلخ و غمگينت ،حريم چشمهايم را ، به روي اشكي از جنس غروبِ ساكت و نارنجي خورشيد ، وا كردم .

نميدانم چرا رفتي ؟ نميدانم چرا؟ شايد خطا كردم ، و تو بي آنكه فكر غربت چشمان من باشي ، نميدانم كجا؟ تا كي؟ براي چه؟  ولي رفتي..... 

  """""""  و بعد از رفتنت باران چه معصومانه مي‌باريد """""""

یادمه ،هر وقت می رفتم زیارت امام رضا ، مادرم با چشای خیس به من می گفت ، عزیزم داری پیش کسی میری که هیچکی و دسته خالی بر نمی گردونه ، حاجت حاجتمندارو میده و رو سفید برشون می گردونه ، برو و ازش هرچی می خوای طلب کن ، یادت نره ، پدر و مادرتم دعا کن ، یادش بخیر ، از کوچیکیم وقتی به پا بوس آقا می رفتم یه گوشه ی دنج برا خودم پیدا میکردم و ساعتها به زرش خیره می موندم ، انگار که هیچی کم نداشتم ، انقدر خودم رو در برابرش ناچیز می دیدم که از گفتن دردا و غصه هام خجل بودم. چشام خیس می شد و دلم از تو خالی ، انگار دنبال چیزی می گشتم ، آره ، خیلی وقته بود که دنبالش می گشتم ، دنبال یه همزبون ، یکی که با حرفاش چیزایی که از دست داده بودم رو به هم برگردونه ، یکی که من رو به باور بودن برسونه ، اما وقتی اون همه آدم و دیدم و اون همه درد و غصه ی بزرگشون ، باز از گفتن حرفام به آقام شرمم اومد ، گفتم آقا هیچی نمی خوام  همین قدر که دادی از سرمم زیادیه ، اگه تنهام تنها می مونم خیالی نیست ، می دونم اونقدر بزرگی که اگه بخوام می دی ، نه نمیگی ، اما آقا خواسته ی من اجابت خواست ایناست . فقط همین . فقط همین .

ببین آقا چقدر بزرگه وروجک ، حرف نا گفتمو از دلم شنید ، من و از حصار تنهاموندم بیرون کشید ، میبینی چقدر برام مهم بودی ؟ ، میدونستی هدیه ی آقا بودی ؟ می دونستی تو زمستون خدا تو بهار دل این تنها بودی ؟

"""""" دیروز ، سالروز اولین بهار زندگی من بود ، سالروز دیدار من با تو """"""  

ساعتی در شرف عشق من اینبار بمان ،آنچه دیریست از این چشم نخواندی بخوان ، زلف خود تار بکن ساز من اینبار بزن ، زخم دیرینه فراغت از این دل بستان ، ساعتی همدم من باش و شریکم یک دم ، این اسیر قفس آلوده ی عشقت برهان ، در صبایی بلبل باغ بهارت بودم ، در خزانم دیریست ، سوی آن باغ وصالت بکشان .

"""""" ساعتی باز بمان ... که دل از رفتن تو بارانیست ، ساعتی باز بمان """"""

امشب..... من را به غير عشق به نامي صدا نكن ، غم را دوباره وارد اين ماجرا نكن ، بيهوده پشت پا به غزلهاي من نزن ، با خاطرات خوب من اينگونه تا نكن ، گيسو ببند و دلم را تكان نده ، در من دوباره فتنه و بلوا بپا نكن ، من در كنار توست اگر چشم وا كني ، خود را اسير پيچ و خم جاده ها نكن ، بگذار شهر سر خوش زيباييت شود ، تنها به وصف آيينه ها اكتفا نكن .

"""""" امشب براي ماندنمان استخاره كن ، اما به آيه هاي بدش اعتنا نكن """"""

بوی  خون میده تنم ، بس که به قامت این خرابه ها ، چنگ میزنم. میشینم سیاهیِ زندگیمو رنگ میزنم . حالا که تنهای تنها شده ام ، شیشه ی تنهاییمو سنگ میزنم . چشام از خون گریه ها خسته شده ، دستام از این روزگار بسته شده . دیگه بالی ندارم که بپّرم ، توی این دو رنگیا در به درم . بوی خون میده تنم ، می دونم مسافرم ، باید از این زندگی دل بکنم . من دلم هوای بودن نداره ، می خواد این تن رو یه روز جا بزاره ، نمیتونه دیگه طاقت بیاره ، نه می تونه رو دلش پا بزاره . ردِّ پام ردِّ خونای قلبمِ ، قلبمَم اینجا داره کم میاره .

""""" آدم اینجا می رسه حالیش می شه ، که اونم یه روز میره ،مسافره """""  

روزگاريست كه در پشت تَرك خورده ي دروازه ي اين خانَك پير. مي  نشينم ، شايد . شايد امروز بيايي ، شايد . و من اين شايد تكراري بيزار زِمن را باز هم ، رخت تكرار بپوشانم ناز ، و نشينم سر جايي كه دگر ردّ نشيمن گاهيست ، شوق ديدارتو گويد شايد . شايد امروز بيايي شايد . غنچه اي را كه به قرباني تو كاشته ام درگلدان ، صد بخشكيد و بروييد از دم ، ومن هر روز به آن آب زلالي دادم ، تا كه خشكيد و بروييد دگر ، گفت شايد... . شايد امروز بيايي شايد.

""""" چَشم هايم به رَهي هست كه روزی رفتي """"" 

"""""""" اشك مي ريزد و گويد شايد. شايد امروز ميايي شايد """"""""  

دركنار جوي آبي كه از آغوش افق مي آيد ،  و درختي كه سرش سجده به دامان زمين افتادست ، مي نشينم آرام ، و تن خسته ي خود را كه از اين دشنه كٍشان سر مست ، به نفس افتادست ،مرهمي مي زارم ، من وضو با تپش ثانيه ها مي گيرم . نغمه اي خواهم خواند ، رنگ آواز نسيم . من در اين ثانيه ها ، منتظر مي مانم . من  دراين دغدغه ها ، نيرنگ ها ، غزلي تازه و شعري ناياب . شعري از رنگ خدا مي خوانم .تازه اي ميخوانم ، از حضوري معصوم ، در دلي خالي از اين تكرارها . در كنار جوي آبي كه از آغوش افق مي آيد ، شعر من رنگ دگر مي گيرد . من از اين سجده ي خشكيده درخت ، گريه ام مي گيرد .  

امشب ، در ژرفاي تنهايي خويش ، به آرزوي  تو نشستم اي رستاخيز ، مني كه نا اميد خورشيدم  ، سالهاست كه خواب تو مي بينم  . در كنار پنجره اي تو خالي ، جوار خستگی و بيماري . صداي خسته ی من را ، فقط ستاره مي داند ، افسوس از اين نوراني ، تلألو یی ، به ما نمي ماند . تن خميده ام امشب ، نسيم صبا مي خواهد ، ولي از افق پيداست  ، كه صبح هم نمي آيد . خروش كن اي رستاخيز ، تن خميده ام بشكن ، مرا بكًن از اين ديوار ، به دست باد صبا بسپار ، غبار خستگي و غم را ، بشور از اين بيمار ، مرا بميران و َ، دوباره برگردان .

بخيز و رستاخيزي  ، به وسعت تن باش ، مرا بگير از من ، دوباره با من باش .  

از جداشدن نوشتی رو تن زخمی هر برگ ، گریه کردم و نوشتم نازینم یا تو یا مرگ ، به تو گفتم باورم کن میون این همه دیوار ، تو با خنده ای نوشتی هم قفس خدا نگهدار ، بنویس مهلت موندن یه نفس بود ، سهم من از همه دنیا یه قفس بود ، بنویس که خیلی وقته واسه تو گریه نکردم ، سر رو شونه هات نذاشتم مثل دستات سرد سردم ، من که تو بن بست غربت ، زخمی از آوار پاییز ، فکر چشمای تو بودم ، با دلی از گریه لبریز ، شب عاشقونه ی من که حروم شد ، مهلتی بودن با تو که تموم شد ، ندونستم باید از تو می گذشتم ، وقتی از غربت چشمات می نوشتم ، بنویس مهلت موندن یه نفس بود ، سهم من از همه دنیا یه قفس بود .

"""بنویس که خیلی وقته واسه تو گریه نکردم """ 

""" سر رو شونه هات نذاشتم مثل دستات سرد سردم"""